Berichten

Gina@ 12:53 30-09-2018

Woonplaats:

's-Gravenhage
Geachte meneer Vriens,
Ik ben Gina en ik zit in groep 7. Op 8 oktober a.s. houd ik mijn boekbespreking over Groep zeven slaat terug. Is het mogelijk om materiaal te krijgen vóór 8 oktober? Dat zou heel fijn zijn!

Met vriendelijke groet,
Gina
Geantwoord op: 13:03 01-10-2018

Hoi Gina,
Ik ben lang meester geweest en het kwam bij mij ook wel eens voor dat ik dacht: volgens mij is er bij dat meisje of die jongen thuis iets aan de hand. Vooral als ik bijv. steeds blauwe plekken zag of merkte dat iemand nogal bangelijk was. Ik sprak daar dan met de ouders over. Soms wilden ze niks zeggen, maar dan bleef ik doorvragen (omdat ik vond dat ik voor die kinderen moest opkomen). Meestal kwam het wel goed. Maar soms moest ik wel eens ruzie maken. Dan wilden die ouders uiteindelijk ook wel hulp zoeken (net als in het boek).
Ik wilde al jaren iets met dit onderwerp doen en het is er nu van gekomen. Ik heb eerst veel gepraat met mensen van de Kinderbescherming en de Kindertelefoon. Natuurlijk op scholen gevraagd hoe ze er mee omgaan in deze tijd.
Zo ontstond langzaam maar zeker het boek. Er staan stukken in die echt gebeurd zijn, maar ook dingen die ik verzonnen heb.
Veel succes met je boekbespreking en ik stuur nog een stapeltje boekenleggers. Veel groeten Jacques

Jamian Wallé@ 14:58 26-09-2018

Woonplaats:

de bilt
geachte meneer Vriens.
Ik ben Jamian en ik Hou mijn Boekbespreking over Baron 1898
En van school moeten we wat materiaal meenemen maar dat heb ik niet
Heeft u mischien wat Materiaal wat ik kan gebreuken voor mijn Boekbespreking. ik hoop graag snel antwoord van u te krijgen.
Met vriendelijke groet jamian Walle
Burg.Whitstraat 56
3732EM De Bilt.
Geantwoord op: 10:34 27-09-2018

Beste Jamian,Toen De Efteling met de vraag kwam of ik een boek wilde schrijven bij een ‘dive-coaster’, dacht ik echt: wat moet ik daarmee! Ik heb hartstikke hoogtevrees en het zou de eerste keer zijn dat ik een boek ‘In opdracht’ zou schrijven. Tot dan toe heb ik altijd mijn eigen onderwerpen bedacht. De directeur van De Efteling nodigde mij uit voor een gesprek en toen lieten ze mij de maquette zien van Baron 1898 en heel veel tekeningen.
Vooral het oude mijngebouw dat ze zouden gaan maken (uit ongeveer 1900) vond ik bijzonder. Ik heb al eens eerder een boek geschreven over een mijn (Tien torens diep, over drie kinderen die opgroeien in een mijnwerkersdorp in het jaar 1958).
De Efteling had zelf een ‘klein verhaal’ bedacht van een man die rond 1890 naar Brabant zou komen en daar goud zou ontdekken. Hij zou weggaan en na een paar jaar als rijk man terugkomen en de mijn bouwen.
Dat is natuurlijk veel te weinig voor een heel boek. Ik kreeg de vrijheid om er een ‘echt’ verhaal omheen te bedenken. Ik vroeg me af wat die man had uitgespookt in de tijd dat hij weg was geweest. Waar ging hij heen? Ik wilde ook kinderen een grote rol laten spelen in het verhaal. Toen heb ik de herberg bedacht met Jochem en Doortje. Dat is natuurlijk ook een mooie plek om van alles te laten gebeuren.
En natuurlijk wilde ik ook vertellen over het leven in een klein Brabants dorp rond 1900. Over de armoede en de tweestrijd over de mijn. Mensen die er blij mee zijn en mensen die tegen zijn. En natuurlijk over het bijgeloof ( de ‘witte wieven’). Ik vond het ook leuk om over de vriendschap van Jochem en Doortje te schrijven en hoe die onder druk komt te staan. Kortom, je zou kunnen zeggen dat ongeveer 20 % van het verhaal door De Efteling is bedacht en 80 % door mij. Het grootste compliment kreeg ik van een criticus. Die schreef: ‘Toen ik begon aan het boek , dacht ik: die Vriens heeft zich mooi voor het karretje van De Efteling laten spannen. Nu ik het uit heb, vind ik het net zo’n mooi boek als zijn andere verhalen over vroeger. Je leeft helemaal mee met Jochem en Doortje en maakt je grote zorgen als Baron Hoogmoedt hun vriendschap kapot wil maken.’
Veel succes met je boekbespreking! Groeten van Jacques

Lucas den Elzen@ 13:23 22-09-2018

Woonplaats:

Lisse
Geachte mijnheer Vriens,

Ik ben Lucas en ik zit in groep 8 en ik hou mijn spreekbeurt over uw boek oorlogsgeheimen.
Ik vond het een heel mooi boek. Heeft u misschien wat materiaal dat ik kan gebruiken tijdens de spreekbeurt?

Met vriendelijke groeten,
Lucas den Elzen
Geantwoord op: 11:28 25-09-2018

Hoi Lucas,
pakje is onderweg.
Veel groeten!

Miranda Koster@ 13:08 22-09-2018

Woonplaats:

Hilversum
Beste Jacques Vriens,
na vele jaren durf ik nu eindelijk een mailtje te sturen. De dikke meester Jaap is mijn bijbel. Mijn invalbijbel. Naar elke invalklus nam ik dit boek mee en nu ligt het boek op mijn kringtafel. Vele kinderen heb ik al net zo enthousiast gemaakt voor uw boeken. Ik ben gisteren begonnen met het voorlezen van Groep acht aan de macht, nadat ik Het weekboek van groep 8 uit had gelezen.
Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dank u wel. Voor alle inspiratie en hulp die ik heb gekregen van uw boeken.
Groot groot fan
Miranda
Juf gr 7/8 Sterrenwachter te Hilversum.
Geantwoord op: 13:40 24-09-2018

Beste Miranda,
dank je wel voor je erg aardige woorden. Het blijft altijd geweldig om te lezen dat een oud collega zoveel plezier heeft van mijn boeken. Hartelijke groet!

Jelmer en Tim@ 16:50 21-09-2018

Woonplaats:

Hoofddorp
Beste Jacques Vriens,

Wij zijn Jelmer en Tim en zitten in groep 8. Wij houden onze boekbespreking over de school is weg. Graag willen wij bij onze powerpointpresentatie plaatjes van het boek. In de nieuwste versie staan echter geen plaatjes. Heeft u eventueel nog plaatjes beschikbaar voor ons? We hebben het hele internet afgezocht en niks gevonden en in de bibliotheek zijn geen oude exemplaren aanwezig.

Is het u ook eens overkomen dat de school is afgebrand?

Heeft u ook kinderen in de klas gehad waarvan hun ouders problemen hadden?

Heeft u toevallig nog wat extra's voor de kinderen in onze klas (29 kinderen en 1 juf)

Met Vriendelijke Groet,
Jelmer en Tim
Geantwoord op: 12:52 01-10-2018

Hoi Jelmer en Tim,
en hele tijd geleden brandde een basisschool bij mij in de buurt af. Ik kende de directeur erg goed (ik was toen zelf ook nog directeur van een andere school) en ben er nog dezelfde dag naartoe gegaan. Ik schrok heel erg, want de hele school was tot aan de grond toe afgebrand. Toen dacht ik niét: hier ga ik over schrijven. Pas na twee jaar, toen er een prachtige nieuwe school stond en ik bij de opening was, kreeg ik het idee om er een boek over te schrijven. Ik ben toen nog een paar dagen op school geweest en heb met de kinderen gepraat. Een jongen zei bijvoorbeeld: ‘Toen ik het hoorde, riep ik eerste “Yes”, maar toen ik het zag, moest ik huilen.’ Niet alles wat in het boek staat is echt gebeurd. Er staan natuurlijk dingen in die de kinderen mij vertelden, maar ik heb ook dingen verzonnen. Dat is in bijna al mijn boeken zo: echt en fantasie lopen door elkaar heen. Ik heb wel eens een 'Roxane' in de klas gehad. In het begin had ik vaak ruzie met haar, maar later werden we goede vrienden
In het boek heb ik de school natuurlijk wel bedankt omdat ze me geholpen hebben bij het schrijven van dit boek (kijk maar eens voor in). Ik stuur jullie nog wat op. Veel groeten
Jacques

Aniek van Schagen@ 07:42 21-09-2018

Woonplaats:

Veldhoven
Beste Meneer Vriens,

Op 6 oktober doe ik mijn boekbespreking over uw boek: Achtste-groepers huilen niet.
Daar heb ik een paar vraagjes over:

* In 1991 was u nog schoolmeester en had u een meisje in de klas, Anke die leukemie had. Hoe was dat voor u als meester zijnde?

* Had u veel verdriet toen zij was overleden?

* Waarom bent u gestopt met schoolmeester zijn?

* Bent u alleen schrijver of heeft u nog een ander beroep?

* Heeft u kinderen?
Alvast bedankt voor het antwoorden!

Met vriendelijke groet,

Aniek van Schagen
Geantwoord op: 13:47 24-09-2018

Hoi Aniek, 'Achtste-groepers huilen niet' is voor mij nog steeds een bijzonder boek, omdat het over iets gaat wat ik zelf heb meegemaakt.
Ik heb jaren met het idee rondgelopen om dit boek te schrijven, maar ik vond het best moeilijk.
Anke (Akkie uit het boek) was een hartstikke leuke dappere meid en ik wilde erg graag een herinnering aan haar opschrijven.
Maar het zijn niet alleen verdrietige herinneringen geworden, want we hebben ook veel gelachen met Anke. Zelfs toen ze al heel ziek was, behield ze haar gevoel voor humor.
Natuurlijk ben ik in die tijd dat Anke overleed, erg verdrietig geweest en heb ik (samen met de kinderen van mijn groep) gehuild. Net als in het boek juf Ina, heb ik ook gesproken op de begrafenis.
Daarom ben ik ook pas acht jaar na de dood van Anke aan het boek begonnen, omdat ik het erg moeilijk vond. Ik werd steeds weer verdrietig als ik schreef over Anke. Ik ben er wel een paar keer aan begonnen, maar dan lukte het niet.
Pas na acht jaar en nadat ik bedacht had dat ik wat dingen moest veranderen in het verhaal, kon ik het eindelijk opschrijven. Ik veranderde de naam van Anke in ‘Akkie’ en ook de namen van de kinderen uit haar klas. De meester (dat was ik zelf) werd juf Ina. Zo kreeg ik voldoende afstand ( net of je in een vliegtuigje boven het verhaal gaat vliegen) en schreef ik het boek.
Niet alles in het boek is echt gebeurd. Soms verander je dingen of verzin je iets. Het boek is een roman en geen letterlijk verslag van wat er echt gebeurd is. Maar het komt vaak wel heel dicht tegen de werkelijkheid aan. Iedereen die het meegemaakt heeft, herkent wel veel in het boek. Mocht je de DVD hebben van de film, dan moet je eens bij de extra’s kijken. Daar staat een aflevering van het TV-programma De Reünie (van april 2012) op. Daarin kom de echte klas van Anke/Akkie na twintig jaar weer bij elkaar. Ook haar ouders komen in deze uitzending voor. Je kunt ook kijken op ‘uitzending gemist’. (Reunie De kleine kapitein).
Je vroeg ook nog waarom ik stopte op school. Ik was directeur en stond zelfs nog een paar dagen voor de klas. Maar de school werd te groot en ik werd langzamerhand een meneer in een kamertje. Na lang nadenken (want ik vond school nog steeds leuk) heb ik besloten om van mijn hobby mijn beroep te maken. Veel succes met je boekbespreking. Hartelijke groet!

Juul@ 19:18 04-09-2018
Beste jacques Vriend,
Ik heb een paar vragen voor een opdracht op school
Wat vindt u het mooiste boek die u geschreven heeft?
Zou u ook een keer een hoofrol in uw eigen film willen spelen?
En wat is uw favoriete film
Ik hoop dat u antwoord
Vriendelijke groet van juul
Geantwoord op: 10:24 05-09-2018

Dag Juul,Lastig om te kiezen. Ik schijf nooit zomaar een boek. Er is altijd iets waarom in het wilde schrijven. Over school omdat ik meester ben geweest; over kinderen in een hotel omdat ik vroeger zelf in een hotel woonde (De Bende van de Korenwolf); over de kinderen van ‘t Kattenpleintje omdat ik zelf vaak op pleintjes heb gewoond of over kleuters omdat ik daarin dingen vertel die ik met mijn eigen kinderen meemaakte.
Ik vond als meester geschiedenisles een leuk vak om te geven (ik vertelde altijd verhalen), dus boeken schrijven over vroeger vind ik ook leuk. Zoals mijn nieuwste boek ‘Smokkelkinderen’. Elk boek is voor mij bijzonder. Maar ik denk dat ‘Achtste-groepers huilen niet’ extra bijzonder is omdat Anke/Akkie echt bij mij in de klas heeft gezeten en ik heel graag over haar wilde vertellen, maar dat ook best moeilijk vond. Veel groeten!

noa@ 13:04 20-07-2018

Woonplaats:

emst { nederland }
Beste Jacues de vriens
ik hou mijn boekbespreking over het boek achtste groepers huilen niet !
ik vind het zo knap dat u dit boek helemaal zelf bedacht heeft , daar moet u echt maar trots op zijn , ik vind u werkelijk waar de beste schrijver , u bent echt enn voorbeeld vooor sommige schrijvers. ik heb nog een paar vragen voor u
1= hoe aud was u dat u het eerste boek had geschreven?
2= wat wou u worden toen je nog klein was!
3= kunt u komen warneer ik mijn boekbespreking heb, ik zit dan ik groep 8 op de zuukerschool in zuuk, ik heb mijn boekbespreking ongeveeer in oktober denk ik !
met vriendelijke groet noa gorkink { 11 }
Geantwoord op: 10:29 05-09-2018

Dank je wel Noa. Ik was 30 toen mijn eerste boek uitkwam. Ik was toen meester en las heel veel voor (ik vind trouwens dat juffen en meester altijd veel moeten voorlezen...). Op een dag zei ik tegen mezelf: ‘Ik vind voorlezen leuk, maar verhalen schrijven óók.’
(Kijk maar eens op deze site: dan zie je dat ik al heel jong ben begonnen met schrijven.) Ik besloot een boek te maken over alles wat er in mijn groep gebeurde. Over leuke dingen, maar ook over dingen die vervelend zijn (bijv. pesten of iemand discrimineren) of waar je verdrietig van wordt, want die gebeuren nou eenmaal ook op school. Een klas is de wereld in het klein. Zo kwam ik op het idee voor mijn eerste boek ‘Die rotschool met die fijne klas’. De kinderen uit mijn klas van toen stonden model voor de kinderen in het boek. Ik gebruikte ook veel dingen die ik zelf meemaakte met mijn kinderen. Zo hadden we echt een hamster in de klas die nogal eens wegliep. En ik had zelf een oude ‘eend’ (auto) die soms moest worden aangeduwd. Het idee over de ruzie tussen meester Jan Brinkman en de directeur kwam van een goede vriend van mij: hij werkte op een school waar een directeur was, die vond dat mijn vriend niet streng genoeg was voor zijn klas.
Ik wilde vroeger graag schrijver, toneelspeler en meester worden. Jammer genoeg lukt het niet om bij je boekbespreking te zijn. Ik heb het nogal druk in oktober door de Kinderboekenweek. Maar ik wens je natuurlijk heel veel succes. Veel groeten Jacques

Gerhard vogel@ 21:07 28-06-2018

Woonplaats:

Bedum
(Geen bericht van een kind) beste Jacques, om 1 of andere reden nu pas achtste groepers huilen niet gelezen) Zelf heb ik ook leukemie gehad in groep 8 in 1991. Bijzonder Indrukwekkend met een grote traan op het eind. allemaal overeenkomsten ! Mooi geschreven en laat hem ooit aan door mijn kinderen lezen om uit te leggen hoe het was. Bedankt
En groet Gerhard Vogel
Geantwoord op: 11:29 01-07-2018

Beste Gerhard,
dank je wel voor je reactie. Het blijft een bijzonder boek, vooral omdat ik het na het overlijden van Anke/Akkie dit erg graag wilde schrijven, om haar niet te vergeten. Het heeft wel even geduurd voordat dit lukte, omdat ik telkens erg verdrietig werd tijdens het schrijven. Door wat afstand te nemen (o.a. haar naam te veranderen in Akkie), kon ik eindelijk het verhaal vertellen. Na zoveel jaren is Anke inderdaad niet vergeten. Hartelijke groet Jacques

romaissa@ 18:40 18-06-2018

Woonplaats:

amsterdam
hoe heeft u de inspiratie gevonden van het boek achtste groepers huilen niet
Geantwoord op: 19:32 18-06-2018

Beste Romaissa,'Achtste-groepers huilen niet' is voor mij nog steeds een bijzonder boek, omdat het over iets gaat wat ik zelf heb meegemaakt.
Ik heb jaren met het idee rondgelopen om dit boek te schrijven, maar ik vond het best moeilijk.
Anke (Akkie uit het boek) was een hartstikke leuke dappere meid en ik wilde erg graag een herinnering aan haar opschrijven.
Maar het zijn niet alleen verdrietige herinneringen geworden, want we hebben ook veel gelachen met Anke. Zelfs toen ze al heel ziek was, behield ze haar gevoel voor humor.
Natuurlijk ben ik in die tijd dat Anke overleed, erg verdrietig geweest en heb ik (samen met de kinderen van mijn groep) gehuild. Net als in het boek juf Ina, heb ik ook gesproken op de begrafenis.
Daarom ben ik ook pas acht jaar na de dood van Anke aan het boek begonnen, omdat ik het erg moeilijk vond. Ik werd steeds weer verdrietig als ik schreef over Anke. Ik ben er wel een paar keer aan begonnen, maar dan lukte het niet.
Pas na acht jaar en nadat ik bedacht had dat ik wat dingen moest veranderen in het verhaal, kon ik het eindelijk opschrijven. Ik veranderde de naam van Anke in ‘Akkie’ en ook de namen van de kinderen uit haar klas. De meester (dat was ik zelf) werd juf Ina. Zo kreeg ik voldoende afstand ( net of je in een vliegtuigje boven het verhaal gaat vliegen) en schreef ik het boek.
Niet alles in het boek is echt gebeurd. Soms verander je dingen of verzin je iets. Het boek is een roman en geen letterlijk verslag van wat er echt gebeurd is. Maar het komt vaak wel heel dicht tegen de werkelijkheid aan. Iedereen die het meegemaakt heeft, herkent wel veel in het boek. Mocht je de DVD hebben van de film, dan moet je eens bij de extra’s kijken. Daar staat een aflevering van het TV-programma De Reünie (van april 2012) op. Daarin kom de echte klas van Anke/Akkie na twintig jaar weer bij elkaar. Ook haar ouders komen in deze uitzending voor. Je kunt ook kijken op ‘uitzending gemist’. (Reunie De kleine kapitein)
Veel groeten van Jacques

Willemijn@ 17:43 11-06-2018

Woonplaats:

nijmegen
Beste Jacques Vriens,

Ik houd mijn spreekbeurt over u omdat u mijn favorieten schrijver bent zelf zijn mijn lievelingsboeken oorlogsgeheimen, achste groepers huilen niet en de dikke bende van de korenwolf. Maar wat zijn u lievelingsboeken van uzelf?

Groetjes Willemijn
Geantwoord op: 10:12 13-06-2018

Hoi Willemijn, Lastig om te kiezen. Ik schijf nooit zomaar een boek. Er is altijd iets waarom in het wilde schrijven. Over school omdat ik meester ben geweest; over kinderen in een hotel omdat ik vroeger zelf in een hotel woonde (De Bende van de Korenwolf); over de kinderen van ‘t Kattenpleintje omdat ik zelf vaak op pleintjes heb gewoond of over kleuters omdat ik daarin dingen vertel die ik met mijn eigen kinderen meemaakte.
Ik vond als meester geschiedenisles een leuk vak om te geven (ik vertelde altijd verhalen), dus boeken schrijven over vroeger vind ik ook leuk. Zoals mijn nieuwste boek ‘Smokkelkinderen’. Elk boek is voor mij bijzonder. Maar ik denk dat ‘Achtste-groepers huilen niet’ extra bijzonder is omdat Anke/Akkie echt bij mij in de klas heeft gezeten en ik heel graag over haar wilde vertellen, maar dat ook best moeilijk vond. Veel succes met je boekbespreking! Groeten! Jacques

Julia@ 16:22 06-06-2018

Woonplaats:

Rotterdam
Beste Jacques Vriens,

Waarom bent u begonnen met boeken schrijven en waarom kinderboeken?
Dit wil ik graag weten voor mijn boekbespreking die ik 8/6 heb
Geantwoord op: 13:25 07-06-2018

Hoi Julia, Ik woonde als kind in het hotel van mijn ouders. In het achterzaaltje speelden we altijd toneelstukken met de kinderen uit de buurt. Er was vaak ruzie over de rolverdeling of de volgorde in het stuk. Op een dag besloot ik alles op te schrijven zodat we voortaan wisten hoe het toneelstuk ging. Toen lukte het wel met de voorstellingen. Ik was toen acht jaar.
Zo ontdekte ik dat ik schrijven leuk vond en ik begon ook verhalen te schrijven. En later inspireerde mij ons hotel heel erg voor mijn boeken over De Bende van de Korenwolf. Mijn eerste echte boek kwam uit in 1976, dus al meer dan veertig jaar geleden. Het heet: Die Rotschool met die fijne klas. Ik was toen al meester en las ik heel veel voor (ik vind trouwens dat juffen en meester altijd veel moeten voorlezen...). Op een dag zei ik tegen mezelf: ‘Ik vind voorlezen leuk, maar verhalen schrijven óók. Ik ga proberen een boek te maken over alles wat er in mijn groep gebeurt. Over leuke dingen, maar ook over dingen die niet zo leuk zijn (bijv. pesten) of waar je verdrietig van wordt, want die gebeuren nou eenmaal ook op school. Inmiddels heb ik al meer dan tachtig boeken geschreven. Veel succes met je boekbespreking! Groeten van Jacques

Tom@ 12:56 05-05-2018
Beste jacqeus vriens
Hoe is het met jou gaat alles goed
Heb je nog nieuwe boeken geschreven

Groetjes tom
Geantwoord op: 13:24 05-05-2018

Hoi Tom, ken je mijn laatste boek 'Niet thuis'?
Ik werk nu weer heel hard aan een nieuw boek, maar daar kan ik nog niets over vertellen. Dat vind ik altijd moeilijk als ik er nog aan werk. Het komt (als het allemaal lukt) in september uit.
Veel groeten!

Janneke Kuperus@ 10:07 29-04-2018

Woonplaats:

Hoofddorp
Beste Jacques Vriens,

Samen met andere pabo studenten heb ik een intervieuw voor u gemaakt Veel van de vragen beantwoord u al op uw site. Echter zijn er nog wat vragen onbeantwoord:
-Vanaf welke leeftijd moet er worden gedaan aan leesbevordering?
-Hoe kunnen ouders leerlingen het beste helpen met een boekenkeuze?
- Zou een beroemde vlogger promoti moeten maken voor boeken? Of is er een betere weg?
- Wat zou u pabo studenten en leerkrachten meegeven om leesbevordering bij leerlingen te vergroten?

Ik hoop dat u dit bericht als nog wil antwoorden!
Groetjes van enthousiaste studenten!
Geantwoord op: 14:07 05-05-2018

Beste Janneke en medestudenten, Allereerst fijn dat jullie zo enthousiast zijn. Op mijn site staan al heel veel tips voor leerkrachten die ook voor ouders toepasbaar zijn. zie http://www.jacquesvriens.nl/tips%20leerkrachten.htm. Ik denk trouwens dat je al heel snel kunt beginnen met kinderen in aanraking te brengen met boeken (zie tips). Ik raad ouders altijd aan (als ze het lastig vinden om te kiezen) naar een goede (kinder-)boekwinkel te gaan of naar de bibliotheek en daar om advies te vragen. Kijk ook naar de interesses van het kind en wat het al gelezen heeft en probeer daarbij aan te sluiten. Voorlezen is altijd goed. Zie daarvoor ook mijn tips. Voor jullie vind ik het belangrijk dat je zelf ook leest. Ik heb een lijst op mijn site staan met suggesties (andere boeken zijn ook prima, als je maar leest). Veel succes en als er nog vragen zijn: laat maar komen. Veel groeten!

joris@ 13:42 26-04-2018
hoeveel boeken heb je geschreven
Geantwoord op: 14:56 26-04-2018

Hoi Joris, meer dan 90....
veel groeten!

Berichten: 1 t/m 15 van de 645.
Aantal pagina's: 43
[1] 2 3 4 5 6 7Ouder